Երբարավոտը բացվում է լերների հետևից, երբարևը ոսկի էլուցնում կաղաքի վրա։
Ես նորից զգում եմ ինչքան հարազատ է, այս հողը, այս երկինքը, այս հինչ անապարը։
Կարեպողուցներով կայլում եմ դանդախ, երևան արդնանում է իմ աչքերի առաջ, ու ամեն մի պատի, ամեն մի կարի մեջ, մի փոքրիք
Պատմություն է ապրում անվերջ,
Թող աշխարը կանչի ինձ հերավորապեր, թող ազար կաղակներ բացեն իրենց դրները, ես էլի կվերադարնամ այսին, կարերին, կանի դեր
Սիրտը սմ հայաստան,
Իմ հայաստան, իմ հայաստան, իմ հողին տունիմ անուն, թողամ բողջ աշխարը լսիմ, ես կեզ երբեք չեմ մորանայ։
Մերևան, իմ երևան, իմ երևան, կոլոյսն եմ սրտում է վար, իմ կյանքի բոլոր ճանապարներից, դեպիք հեզը տանում ճանապարը։
Հայաստան, Հայաստան,
Մեր հողը մեր դունը,
Հայաստան, Մեր սիրտը մեր անունը,
Միասին, Միասին,
Մեր ձայնը թող են չի, հայկական երկն գիտակ մեր երկը թող ապրի,
Այստեղ է սվան, կապույտ ու խոր, լերների մեջ վավաց մի մեծ հորիզոն, այստեղ է առառատ հերվում կանքնած, մեր պատլության մեջ
Հազար անգամ հիշված։
Այստեղ է գարնին հինք արերի լեզվող կեղարդը
Ժայրերի լրության մեջ, էչ միածինը հավատքի սրտում ու հազար տարի ապրող մեր երկը։
Մեր տարերը մաշտոց մեզ նվիրեց և
